Stołeczny Kraków

Stołeczny Kraków

Około roku 1000, gdy Kraków wchodził już w skład państwa Chrobrego, zostało tu utworzone biskupstwo podległe metropolii gnieźnieńskiej. Chrobremu przypisuje się budowę tzw. pierwszej katedry wawelskiej oraz, być może, ogromnej sali rezydencjalnej, zwanej „salą na dwudziestu czterech słupach”. W latach 30. nastąpił upadek monarchii piastowskiej, dopełniony przez niszczący najazd księcia czeskiego Brzetysława w 1038 r., podczas którego zupełnemu zniszczeniu uległy: Gniezno i Poznań oraz cała organizacja kościelna Wielkopolski. Kraków ocalał, choć kronikarz czeski chełpi się, iż Brzetysław „zniszczył obie metropolie,” tj. arcybiskupstwa. Może to oznaczać, że jednak istniała w Krakowie druga słowiańska metropolia, przeniesiona tu po zlikwidowaniu jej w Bułgarii.

Dzięki staraniom Kazimierza Odnowiciela Kraków stał się ośrodkiem odbudowy państwa i na 500 lat stolicą Polski. Kazimierz przywiózł ze sobą z Kolonii pięciuset rycerzy niemieckich, zapewne z relikwiami ich patrona, św. Gereona, mnichów benedyktyńskich oraz ich opata Aarona, mianowanego arcybiskupem Polski. Benedyktyni po krótkim pobycie na Wawelu założyli około połowy XI w. opactwo w Tyńcu. Za czasów Kazimierza Odnowiciela zbudowano też kościół, częściowo zachowany w zachodnim skrzydle zamku królewskiego na Wawelu, nazywany bądź to pierwszą katedrą wawelską, bądź to katedrą chrobrowską, bądź też kościołem św. Gereona.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *