Emaus

Emaus

Odbywający się w drugi dzień Wielkanocy odpust Emaus zawdzięcza swą nazwę ewangelijnemu miasteczku, do którego udał się Jezus po zmartwychwstaniu. Niektórzy historycy i etnografowie dopatrują się rodowodu Emaus, podobnie jak podgórskiej Rękawki, w tradycjach pogańskich, inni zaś tłumaczą go potrzebą ruchu u ludzi przejedzonych po świętach. W dzień odpustu okolice klasztoru Norbertanek zapełniały się straganami ze słodyczami, zabawkami i innymi niezbędnymi przy takich okazjach akcesoriami. Jeszcze pod koniec XIX stulecia „obowiązkowym” zakupem na Emausie była siekierka i gliniany dzwonek. Oprócz śmigusowo-dyngusowego polewania wodą namiętnie strzelano z korkowców i odpalano petardy. W Emausach brała udział głównie młodzież, żakowie i podmiejski ludek.

Dawno temu w kościele Salwatora znajdował się cenny krucyfiks przysłany pierwszemu księciu chrześcijańskiemu z Moraw. Chrystus z krucyfiksu został ubrany w cenne szaty, na głowę włożono mu koronę, a na stopy złote buciki wysadzane drogimi kamieniami. Pewnego razu ubogi grajek, klęknąwszy przed krucyfiksem, zaczął grać na skrzypcach. Chrystus, wzruszony jego przepiękna gra, ale także wielka bieda, zsunął z nogi jeden z bucików i podarował muzykowi. Jednak wierni posadzili biedaka o kradzież i odebrawszy mu cenny trzewik, z powrotem założyli na stopę Chrystusa. Wtedy historia się powtórzyła, tym razem na oczach tłumu, ale nikt już nie śmiał odebrać biednemu skrzypkowi podarku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *