Wiek XX

Wiek XX

Okresem niemniej twórczym niż secesja było dla kultury Krakowa dwudziestolecie międzywojenne. W architekturze zaznaczyło się ono wielkimi gmachami, projektowanymi między innymi przez Adolfa Szyszko-Bohusza (klasycyzujący w stylu palladiańskim budynek PKO z 1925 r.) czy Wacława Krzyżanowskiego (surowe w formie budynki Akademii Górniczo-Hutniczej i Biblioteki Jagiellońskiej z 1939 r.).

Niestety, nie można powtórzyć pierwszego zdania w odniesieniu do czasów PRL-owskich, kiedy to architektów zastąpili budowlańcy, zaś cały pejzaż miejski zaśmiecony został licznymi betonowymi budynkami, które nawet na ówczesne polskie warunki przerażają brzydotą.

Oprócz skostniałej plastyki oficjalnej, reprezentowanej przez znanego z wielkich realizacji pomnikowych i nazywanego „najwybitniejszym” rzeźbiarzem Polski Ludowej – Mariana Koniecznego, w powojennym Krakowie pojawiło się jednak szereg talentów nietuzinkowych, jak malarze: Jonasz Stern, Kazimierz Mikulski, Tadeusz Brzozowski, czy stosunkowo niedawno zmarły Tadeusz Kantor,, daleko wykraczający swą twórczością poza ramy gatunków artystycznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *