Rozrywki w średniowieczu

Błędem byłoby sądzić, że w średniowiecznym Krakowie bezkarnie i do woli oddawano się rozrywkom. Zarówno picie w gospodach, jak i uznawana za hazard gra w kości podlegały kontroli władz miejskich. Specjalni funkcjonariusze pilnowali porządku w karczmach. Po określonej godzinie nie wolno było serwować alkoholu w „lokalach”, a jedynie sprzedawać „na wynos”. W święta natomiast zabronione było otwieranie więcej niż jednej beczki alkoholu na raz i sprzedawanie napitku przed sumą w kościele. Mimo tych i innych sankcji w średniowiecznym Krakowie pito dużo i przy byle okazji. Z nakazu władz świeckich, a szczególnie kościelnych, surowo karano grzywnami pieniężnymi graczy w kości. Wobec jednego delikwenta-hazardzisty zastosowano nawet karę trzynastu tygodni wieży i utratę obywatelstwa. Wielką atrakcję stanowiły wszelkie uroczystości państwowe i kościelne: procesje, wjazdy sławnych osobistości, pogrzeby i oczywiście (fascynujące zawsze) egzekucje. Lud często miewał okazje do zabawy. Stwarzały mu ją liczne w Krakowie święta i odpusty: Rękawka, Emaus, Lajkonik, puszczanie wianków w Sobótkę i Zielone Świątki. Obchodzono także zabawy cechowe, których scenariusze różniły się między sobą w zależności od cechu. I tak na przykład rzeźnicy w pierwszy dzień Wielkiego Postu przy dźwiękach instrumentów, wśród pląsów wyprowadzali na rynek wołu przystrojonego w zieleń, aby potem palić cuchnące przedmioty. Z wielkim zapałem przedstawiciele wszystkich warstw społecznych oddawali się zabawom tanecznym: tańczono w gospodach, na ulicach i nawet w klasztorach (podczas odwiedzin ważnej osobistości). Tańcom w kościołach i na cmentarzach, wcale nie takim rzadkim, sprzeciwiały się (niezbyt skutecznie) władze kościelne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *