Dziedziniec zewnętrzny – Wawel

Dziedziniec zewnętrzny – Wawel

Aby w pełni ogarnąć „płaskowyż wawelski”, wystarczy przebyć niewielki odcinek pomiędzy wejściem do katedry wawelskiej (po lewej) i wolno stojącym budynkiem wikarówki (po prawej). Przestronny plac dziedzińca zewnętrznego ma kształt nieregularny i obniża się lekko ku południowemu zachodowi. Po lewej (wschodniej) stronie, obok katedry, wznosi się Zamek Królewski, do którego wiedzie cofnięta w głąb zabudowań brama. Dalej widać masyw budynków nad dawnymi kuchniami królewskimi, zza których sterczy Baszta Senatorska z XV w. (zwana też Lubranką), wykorzystywana jako więzienie dla senatorów. Na wprost, czyli wzdłuż południowej granicy placu, ciągną się częściowo odtworzone mury obronne z – także częściowo odtworzoną – Basztą Tenczyńską, przy której za czasów Jagiełły zorganizowano zwierzyniec. Obowiązek dokarmiania mieszkających w nim dzikich zwierząt spoczywał na Żydach krakowskich. Dalej w kierunku zachodnim była jeszcze Baszta Szlachecka (gdzie więziono szlachciców), Baszta Panieńska (więziono tu kobiety) oraz Baszta Sandomierska. Wielki budynek po-austriackiego szpitala pomiędzy Basztą Sandomierską a Basztą Złodziejską (tak, tak – więziono w niej złodziei) zamyka plac od strony zachodniej. Obok Baszty Złodziejskiej znajduje się wylot południowego traktu na Wawel oraz zejście do Smoczej Jamy. Od północy stoją domy kapitulne i budynek seminarium duchownego. W centrum placu zachowało się niewiele, bo jedynie fundamenty dwóch średniowiecznych świątyń: św. Jerzego (niedaleko wikarówki) i św. Michała (bliżej zabudowań strony zachodniej) oraz fundamenty domu kanonika Jana Borka (koło punktu gastronomicznego po stronie południowej).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *